مرداب را به خاطر بسپار ، آنجا که همیشه در سکون خود غوطه ور است...
مـ ـن
از این دیگر نگران تنهایی شب نیستم... دیگر به بی کسی مرداب نمی اندیشم... دیگر از بارش باران شادمان نمی شوم... می دانی چرا؟ زیرا که تنهایم چون شب... بی کسم چون مرداب... از این پس، اگر آسمان بارید، بدان که از بارش من ، دل ابری اش باریدن گرفته... امشب در سکوت تنهایی خویش، از خدا می خواهم که بتابد به دلم هاله ای از نور خودش... شاید اینگونه دلم باز شود... به چه می خندی تو؟ به مفهوم غم انگیز جدایی؟ به چه چیز ؟ به شکست دل من یا به پیروزی خویش ؟ به چه می خندی تو؟ به نگاهم که چه مستانه تو را باور کرد؟ یا به افسونگری چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد؟ به چه می خندی تو؟ به دل ساده من می خندی که دگر تا به ابد نیز به فکر خود نیست؟ خنده دار است بخند كلمات را به زاينده رود مي سپارم ماهي ها خواب آشفته مي بينند ... مگر نمي داني پسر مرداب از اصفهان رفته است؟ آن زمان که دیگر نمی توان ازسیاهی ها سپیدی ساخت زندگی به این همه غم نمیرزه (نوید دیوونه)
سکوت مردانه
خـ ـوف دارم!
مرد
...مادامی
که هیاهو دارد
......بی خطر
است...
كاشكی می شد كه جونمو هدیه بدم برای تو
درسته ما نمیتونیم این روز و پیش هم باشیم
بیا بهش تو رویامون رنگ حقیقت بپاشیم
میخوام برات تو رویاهام جشن تولد بگیرم
از لحظه لحظه های جشن تو خیالم عكس بگیرم
من باشم و تو باشی و فرشته های آسمون
چراغونی جشنمون، ستاره های كهكشون
به جای شمع میخوام برات غمهات و آتیش بزنم
هر چی غم و غصه داری یك شبه آتیش بزنم
تو غمهات و فوت بكنی منم ستاره بیارم
اشک چشاتو پاک کنم نور ستاره بكارم
كهكشونو ستاره هاش دریاو موج و ماهیاش
بیابونا و بركه هاش بارون و قطره قطره هاش
با هفت تا آسمون پر از گلای یاس ومیخک
با ل فرشته ها و عشق و اشتیاق و پولک
عاشقتو یه قلب بی قرار و کوچک
فقط می خوان بهت بگن :
تولدت مبارک
اگر نیلوفری دیدیم زخمی ** برای قلب پر دردش بمیریم
کدام نگاه،.................................
کدام جاده،..................................
کدام حرف،....................................
کدام صدا،...................................
کدام رفتار،.............................
کدام نبودن،...............................
کدام خواستن،.................................
کدام بودن،.............................
کدام واژه،.........................
کدام نخواستن،................................
کدام دوستت دارم،...........................
کدام....................................
تو را از من گرفت...................
ولی!.............................
من میدانم!...............................
دلم تا همیشه در وسط ترین ...............................
نقطه ی زندگیت جا مانده است..................................
جایی بین خواستن و نخواستن............................
جایی بین بودن و نبودن................................
جایی بین رفتن و نرفتن............................
جایی بین.......
این نقطه های خالی .............................
جا مانده ام!................................
یا به آهستگی گفت
نه نمی شنوم
زیر طاق شرمی که دروغ را پنهان میکند
همه لحظه های بی پروایی
برسرم آوار میشود
نه نمی دانی
نمی دانی
گشوده میشوم
به سوی روز های هراس
و امروزم
در ابهام راز آتش میان سینه ام
خاکستر میشود
گوش کن
کلاغ ها برگشته اند
من
زنی تنها
ایستاده در آستانه فصلی سرد
با گیسوانی بافته از خار و خاشاک
در حجله می مانم
و کلاغ ها
از آواز تو پر میکشند
آن هنگام که جغد پیر ترانه های خکستری بر دیوار اتاقم چنبر می زند
زمانی که درد خیمه می بندد بر چهارچوب مغزم
لحظه ای که هر ثانیه همانند پتک می کوبد بر افکارم
من در می یابم مرگ را
خود کشی را
خودکشی دیوانگی نیست
خودکشی حقارت نیست
خودکشی حماقت نیست
زمانی که مغزم پیش می رود به هر نا کجا آباد !
وقتی که غده بد خیم زندگی ریشه کرده است بر روحم
زمانی که برای واژه خوشبختی معنایی نمی یابم
لحظه ای که چشمانم به هر سمتی می رود واژه مصیبت را بر دیواره ها می خواند
من در می یابم مرگ را
خود کشی را
خودکشی ضعف نیست
خودکشی درماندگی نیست
خودکشی جهالت نیست
شعار ندهید که زندگی زیباست
عشق و امید وآرزو را غرولند نکنید
در می یابید مرگ را
خودکشی یعنی شهامت
خودکشی یعنی جسارت
خودکشی یعنی رهایی
خودکشی ... آه ... خودکشی
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
پسر مرداب
سرنوشت . تقديم به تو ، که
هنوز هم تکه ای از آسمان در
چشمانت ، جرعه ای از دريا
دردستانت و تجسمی زيبا از
خاطره ی ايثار گل های سرخ
در معبد ارغوانی دلت به يادگار
مانده است . نخستين چکه ی
ناودان بلند يک احساس را در
قالب کلامی از جنس تنفسٍ
باغچه های معصوم ياس به روی
حجم سپيد يک دفتر می ريزم و
آن را با لهجه ی همه ی پروانه
صفت های اين گيتیِ بی انتها به
آستان نيلوفری دل زلالت هديه
می کنم. در پناه خالق نيلوفرها
مهربان و شکيبا بمانی...
.
.
.
تقدیم می کنم به تمامی عاشقان وفا و دوستی
تقديم به چشم هايی که در راه ماندند و دل هايی که آنها را راندند
تقديم به اشک هايی که غرورشان شکست و عهدهايی که کسی آنها را نبست.
زندگی شيبی ست, عشق سيبی ست و وای بر حال آن که در عشق پای بند نظم و ترتيبی ست.
کاش زير سايه امن ترين سايه بان هستی دلواپس دلواپسی های يکديگر باشيم.
.
.
.
______________________
سیاهی موهایم
تار به تار به سپیدی می روند
و
کمرم خمیده تر.....
من همان
جوان سر زنده ای هستم
که برای این دنیا نقشه ها
داشت !
اما با شکسته شدن دلم
تمامشان بر باد رفتند
و
من ماندم و اولین موی سپید....
________________________
دست نوشته های کسی که
دل خوشی اش ،
همین است....
که تو می بینی و می خوانی....
می خندی و میروی...
دست خودم نیست !
باید هر روز اضافه کنم
چون چیری به پایانم باقی
نیست...
مجبور
چیزی بافی بگذارم...
برای...
هیچ...
عجله دارم...
.
.
.
------------------------------------------
بازمن و تنهایی و قلم و کاغذ
بازم دل گرفته و خسته
بازم
بازم ... ؟
نیست رهگذری آشنا
که دل خسته مرا به آواز بهار
به نم هوا
به طراوت گل
و روشنایی نور نشان دهد
شاید با زنگی آشتی دهد ؟
شاید ...
خورشید خاموش ، بهتر خموش
نیست کسی که بشکند تنهایی تو را
به تبسم بهاری
به نگاه رازقی
انتظار از نسیم بهاری
کو بهاری ؟
شاید نیست نسیم بهاری ؟
بدهد طراوت
به لحظه های بی خاطره
پاک کند غبار از ذهن
از قلب
باز مینویسم
از تنهاییم
روی ذهن سفید ترانه ها
با قلم جاودانگی
چه کسی تنهای مرا میشکند ؟
چه کسی از پس غروب تنهایی
با لطافت محبت
با گرمی عشق
میشکند ؟
ای خورشید چه انتظار بیهوده
ندیدی ؟ چه کسی روشنایی خورشید رو شکست
اری حالا خورشید خاموشم
هنوز امید به انتظار بیهوده
که شاید
بشکند تنهای مرا دوباره
روشنایی بخشد به خورشید خاموش
آیا کسی تنهایی مرا میشکند ؟
یک دوست ...
یک آشنا ...
یک غریبه ...
شاید ...
.
.
.
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت